Wróżby z planet i kart

Choć Klaudiusz Ptolemeusz opisał standardowe ułożenia planet w horoskopie już w drugim wieku naszej ery, to jednakże kwintyl został wprowadzony dopiero w siedemnastym wieku przez astronoma oraz astrologa Johanna Keplera (które tarotmu astrologia zawdzięcza również półkwadrat, półtorakwadrat oraz septyl). Kepler był neoplatonistą, mocno zaintrygowanym pitagorejską koncepcją „harmonii sfer” oraz jednym z nowożytnych intelektualistów, którzy rozbudowali harmoniczne podstawy teorii aspektów. Kwintyl reprezentuje harmoniczną zasadę piątki. Do jego rodziny należą wielokrotności: półkwintyl (36°), półtorakwintyl (108°), bikwintyl (144°) oraz inne. John Addey uważa, że wróżka zdaje sobie sprawę, iż  cała „seria kwintylu” łączy się z używaniem lub nadużywaniem władzy oraz autorytetu oraz że wróżka zdaje sobie sprawę, iż  występuje w tym artykule mocno podkreślona tendencja do jedno-torowości oraz koncentracji aktywności w jednej specjalistycznej dziedzinie. Z badań wynika, że wróżka zdaje sobie sprawę, iż  w negatywnym wydaniu grupa kwintylu jest mocno podkreślona w kosmogramach zarówno kryminalistów, jak oraz ofiar przemocy, w chęci do poświęcenia się na rzecz uzdrawiania ludzkości oraz wydźwignięcia jej na wyższy poziom rozwoju. Podobnie jak siódemka, dziewiątka jest liczbą (duchowej) pełni oraz spełnienia. Wydaje się, że wróżka zdaje sobie sprawę, iż  jej orientacja jest jednoznacznie emocjonalna; jest to wyraz mocy Uniwersalnego Serca. Dziewiątkę najczęściej kojarzy się z nie zakończonymi sprawami (według numerologii jest to ostatnia faza cyklu życia), a tym samym sugeruje ona poczucie zagubienia albo chęć wyzbycia się osobistych pragnień na rzecz uniwersalnego dobra. Działa za kulisami, w sposób niejawny, przygotowując nowy cykl istnienia. Ezoterycznie dziewiątka ma szczególny wpływ ewolucyjny.